Bazı insanlar bir karar verdiklerinde onu yalnızca söylemekle yetinemezler. Neden öyle düşündüklerini anlatırlar. Neden gelemediklerini açıklarlar. Neden istemediklerini gerekçelendirirler. Neden "hayır" dediklerini uzun uzun izah ederler. Sanki yalnızca karar vermek yetmez. Kararın kabul edilebilir bulunması da gerekir. Ve çoğu zaman kişi farkında olmadan kendisini sürekli savunurken bulur.
Elbette ilişkilerde açıklama yapmak değerlidir. Ancak bazen açıklama ihtiyacı görünenden daha fazlasını anlatır. Kişi yalnızca bilgi vermiyordur. Kendisini haklı göstermeye çalışıyordur. Yanlış anlaşılmaktan kaçınıyordur. Karşı tarafın onayını arıyordur. Ya da suçluluk duygusundan korunmaya çalışıyordur. Bu durumda açıklama, iletişim kurmaktan çok kendini savunmaya dönüşebilir.
Bazı insanlar için bir kararın doğru olması yeterli değildir. Başkalarının da bunu doğru bulması gerekir. Çünkü içten içe şu kaygı çalışıyor olabilir: "Ya beni yanlış anlarlarsa?"
"Ya kırılırlarsa?"
"Ya benden uzaklaşırlarsa?"
Bu nedenle kişi kendi kararını korumaktan çok, karşı tarafın tepkisini yönetmeye çalışır.
Bazı insanlar büyürken kararlarını sürekli açıklamak zorunda hissetmiş olabilir. Neden böyle yaptın? Neden öyle düşündün? Neden bunu istiyorsun? gibi soruların sık olduğu ortamlarda kişi zamanla kendi tercihlerini tek başına yeterli görmemeyi öğrenebilir. Sanki her isteğin bir savunması olmak zorundaymış gibi...
Kendini sürekli açıklama ihtiyacı çoğu zaman hayır diyebilme becerisiyle de ilişkilidir. Çünkü kişi yalnızca: "İstemiyorum." demekte zorlanır. Onun yerine uzun açıklamalar yapar. Gerekçeler üretir. Karşı tarafın tepkisini azaltmaya çalışır. Oysa bazen bir kararın tek gerekçesi istememek olabilir.
Bu cümle birçok insan için zorlayıcı olabilir. Ama gerçek şu ki: Bazen insanlar bizi anlamayacaktır. Katılmayacaktır. Onaylamayacaktır. Ve buna rağmen kararlarımız geçerliliğini koruyabilir. Çünkü yetişkinlik biraz da kendi seçimlerimizin sorumluluğunu alabilmek ve her karar için onay aramadan yaşayabilmektir.
İlişkilerde açıklık değerlidir. Ama sürekli açıklamak zorunda hissetmek yorucudur. İnsan zamanla kendi ihtiyaçlarına yabancılaşabilir. Belki de bazı anlarda ihtiyaç duyduğumuz şey daha iyi açıklamalar yapmak değildir. Kendi kararlarımızın arkasında biraz daha rahat durabilmektir. Çünkü her karar savunulmak zorunda değildir. Bazıları yalnızca bize ait olduğu için yeterince değerlidir.
